Aπερίγραπτες σκηνές εκδήλωσης ρατσιστικού μίσους προς τους πρόσφυγες και μετανάστες έζησε το νησί της Λέσβου

Πριν από λίγες ώρες το νησί της Λέσβου έζησε απερίγραπτες σκηνές εκδήλωσης ρατσιστικού μίσους προς τους πρόσφυγες και μετανάστες. Το απόγευμα της Κυριακής 22 Απριλίου, μετά από την υποστολή της σημαίας που έκανε στην Πλατεία Σαπφούς στρατιωτικό άγημα, μέρος των πολιτών που συγκεντρώθηκαν εκεί, ύστερα από δημόσιο κάλεσμα της προηγούμενης μέρας και υπό την καθοδήγηση στελεχών του φασιστικού και ακροδεξιού χώρου, επιτέθηκαν στους μετανάστες που από μέρες έχουν καταλάβει μέρος της πλατείας διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα να εξεταστούν άμεσα τα αιτήματα ασύλου και να απεγκλωβιστούν από το νησί για να συνεχίσουν το ταξίδι τους. 

Εκατοντάδες «αγανακτισμένοι πολίτες» προσπάθησαν, ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο,  να σπάσουν τη διπλή παράταξη των ανδρών των ΜΑΤ και τις κυκλικές ανθρώπινες αλυσίδες που σχημάτισαν οι μετανάστες για να προστατεύσουν τα παιδιά και τις γυναίκες που βρίσκονταν στο κέντρο. Ζήσαμε απίστευτες στιγμές οργανωμένης βίας ενάντια σε γυναίκες, άνδρες και παιδιά μετανάστες, ενάντια σε αλληλέγγυους που βρέθηκαν εκεί για να συμπαρασταθούν στα θύματα της επίθεσης. Ζήσαμε πολλαπλά κύματα άριστα  οργανωμένων και κεντρικά ενορχηστρωμένων επιθέσεων. Ενώ στην αρχή η χωροταξική αντιπαράθεση ήταν μετωπική, κάποια στιγμή ένα μεγάλο μέρος των «αγανακτισμένων πολιτών» εξαφανίστηκε για να εμφανιστεί ξαφνικά από στενά γύρω από την πλατεία ρίχνοντας πέτρες, μπουκάλια και ξύλα, πετώντας δυναμιτάκια και φωτοβολίδες μέσα στο κέντρο του σχηματισμού των μεταναστών. Πρωτοστατούσαν νεαροί που έβριζαν μετανάστες και αλληλέγγυους, μερικοί από αυτούς με καλυμμένα τα πρόσωπα και μπλούζες με το γνωστό μαίανδρο. 

Είδαμε μετανάστες να βγαίνουν από το σχηματισμό γεμάτοι με αίματα στο κεφάλι και στο πρόσωπο από πέτρες και κοψίματα, μάνες να τρέχουν έχοντας στην αγκαλιά τους νεογέννητα, λιπόθυμες γυναίκες, πανικόβλητα παιδιά να κλαίνε γοερά. Είδαμε φασίστες να ανεβαίνουν στα γεμάτα από μετανάστες σκαλάκια της πλατείας και να τους ξυλοκοπούν αλύπητα. Είδαμε παλικαράδες να επιτίθενται ομαδικά και να χτυπούν φοιτητές και φοιτήτριες που προσπαθούσαν να συνδράμουν τραυματισμένους μετανάστες, είδαμε το πιο απεχθές πρόσωπο του φασισμού και του ρατσισμού εν δράσει. Σε μια πόλη που μέχρι χτες η δημοτική της αρχή υπερηφανευόταν για το ανθρώπινό πρόσωπο που είχε δείξει απέναντι στους μετανάστες … 

Καταδικάζουμε απερίφραστα τις φασιστικές και δειλόψυχες επιθέσεις εναντίον των μεταναστών και εκείνους που τις οργανώνουν.

Απαιτούμε από θεσμικά πρόσωπα του νησιού να απόσχουν εις το εξής από δημόσιες εμπρηστικές δηλώσεις που εμφανίζουν την κατάληψη μέρους της πλατείας περίπου ως ζήτημα ζωής και θανάτου της πόλης. 

Κάνουμε έκκληση στην τοπική κοινωνία να απομονώσει τους πολιτικούς πρωτεργάτες της ρητορικής του φυλετικού και του θρησκευτικού μίσους που οδηγούν σε τέτοιες αποτρόπαιες ενέργειες.

Αλληλεγγύη στους μετανάστες, αλληλεγγύη στους αιτούντες άσυλο!

Ανοιχτή επιστολή του Αντιρατσιστικού Παρατηρητηρίου του Πανεπιστημίου Αιγαίου προς τους πρόσφυγες σε απεργία πείνας στην Πλατεία Σαπφούς, στη Μυτιλήνη

... ή «Τώρα, που μείναμε μόνοι με τη συνείδησή μας» ...

 

Αυτοί, που στερήθηκαν τα πάντα, επιλέγουν τώρα να διεκδικήσουν τη χαμένη ελευθερία τους…

Αυτοί, που στο ταξίδι της προσφυγιάς φοβήθηκαν για τη ζωή των παιδιών τους, μας δίνουν τώρα κουράγιο …

Αυτοί, που έζησαν την απόγνωση της κακιάς ζωής και τον τρόμο του πολέμου, επιλέγουν τώρα να διαφημίσουν την ελπίδα …

Αυτοί, που οι εξουσίες τούς έκαναν αντικείμενα των πολιτικών τους, αποφασίζουν τώρα να ξαναγίνουν Υποκείμενα γεμάτα ανάγκες, επιθυμίες, αποφάσεις και βούληση …

Αυτοί, που έχασαν τα στοιχειώδη της ζωής τους, αναζητούν τώρα την ‘ουτοπία’ της απόλυτης δικαίωσης…

Αυτοί, που ήταν οι ‘μικροί’ αυτής της γης, διαλέγουν τώρα να υψώσουν το ανάστημά τους, να μεγαλώσουν. Και μεγαλώνουν μπροστά στα μάτια μας …

 

Εδώ και μερικές μέρες, στη Λέσβο, στη Μυτιλήνη, στην Πλατεία Σαπφούς και πέριξ αυτής οι ‘μικροί’ αυτής της γης, γυναίκες, παιδιά και άνδρες που επέλεξαν να αποδράσουν από το στρατόπεδο της Μόριας των έξι χιλιάδων ‘φιλοξενουμένων’, με τα σώματά τους μαρτυρούν τα βάσανα μιας προσφυγιάς που, ενώ πίσω της βλέπει να γκρεμίζεται η γενέθλια πατρίδα, μπροστά της ατενίζει τα τείχη μιας πεισματικά οχυρωμένης Ευρώπης. Τείχη σαν της Μόριας. Γκρίζες ζώνες μιας ανθρώπινης κατάστασης που βάζουν τους ανθρώπους σε νομικές ταξινομήσεις, σε διοικητικά διαχειρίσιμες υποκατηγορίες, αναθεωρούν εν τέλει την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση.

 

Εδώ και μερικές μέρες, στην «Ευρώπη των δικαιωμάτων», οι στερημένοι επέλεξαν να μιλήσουν για δικαιώματα. Και μας θύμισαν ότι οι Ευρωπαίοι πρωτοστάτησαν στην διατύπωση διεθνών συνθηκών που υπερασπίζονται εις το διηνεκές τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στην ‘κοιτίδα της δημοκρατίας’, οι καταπιεσμένοι επέλεξαν να μιλήσουν για την Ελευθερία. Και μας θύμισαν ότι η Ελευθερία, πριν από αποδόσιμο δικαίωμα, είναι η φυσική κατάσταση των ανθρώπων, ΟΛΩΝ των ανθρώπων.

Στη ‘φιλόξενη χώρα’ οι ανεπιθύμητοι επέλεξαν να μιλήσουν για φιλοξενία. Και μας έκαναν να μάθουμε ότι εμπιστευτήκαμε τη υποδοχή τους στους ψυχρούς και έρημους δρόμους μας και όχι στη ζεστή αγκαλιά μας.

Στο ‘λίκνο του πολιτισμού’ επέλεξαν να μιλήσουν για πολιτισμό. Και μας είπαν ότι αντί για αξιοπρέπεια έζησαν τον συστηματικό εξευτελισμό.

Στην ήπειρο όπου αναζητούν ένα ασφαλές καταφύγιο επέλεξαν να μιλήσουν για ασφάλεια. Και μας θύμισαν ότι η ρητορική της ασφάλειας είναι τελικά εργαλείο με το οποίο οι λίγοι χειραγωγούν τους πολλούς.  

 

Αυτοί, οι πρόσφυγες που δεν έχουν πού αλλού να αποταθούν, αποτείνονται στο ακόμα ζωντανό κομμάτι της ψυχής μας, στο ακόμα παλλόμενο κομμάτι της καρδιάς μας, στο ακόμα σκεπτόμενο κομμάτι του μυαλού μας. Αποτείνονται στη συνείδησή μας. Και ξεσκεπάζουν την υποκρισία των ιθυνόντων. Και αποκαλύπτουν την κοινή μοίρα όλων των στερημένων και καταπιεσμένων. Και μας δείχνουν το δρόμο …

 

Ποιος θα υποκριθεί ότι δεν είδε;

Ποιος θα κάνει ότι δεν κατάλαβε;

Ποιος θα τους γυρίσει την πλάτη;

Ποιος θα μιλήσει πάλι για την «Ελλάδα που δεν αντέχει άλλο»;

Ποιος θα γκρινιάξει ότι δεν υπάρχει ‘ρεαλισμός’ στα αιτήματα;

Ποιος θα επικαλεστεί, πάλι, τον ‘μη ευνοϊκό συσχετισμό δύναμης’;

Ποιος θα αγνοήσει ότι το ‘πείραμα’ που εκτυλίσσεται μπροστά μας καταργεί αυθόρμητα τον έμφυλο διαχωρισμό;                                                  

Ποιος θα τους παροδηγήσει μέσω της γενναιόδωρης συγκαταβατικής κατανόησης που δείχνει ο πολιτισμικά ‘ανώτερος’ στον ‘κατώτερο’;